Yapabileceklerim sınırlı. Yapabileceklerim gücümün yettiği kadar... Çok net değil zaten olabilecekler. Anlık kararların, anlık isteklerin hayat bulduğu bir yaşam akıp gidiyor. Ben tüm bunların içindeyken sadece bakıyorum olanlara. Sanki tümünü yaşayan ben değilmişim, sanki sadece bir seyirciymişim gibi.

Çok hayal kurar, çok plan yapar ve çok sabrederdim herşey için... Gelgelelim ya ben eskisi gibi değilim yada yaşlandıkça ayarım kaçıyor. Kötü biri miyim? Sanırım sadece ne yaptığımı bilmiyorum. İçimden kötülük geçtiğinden değil. Sadece yetişemediğimden. İsteklerime, hayallerime, özlemlerime ve olanlara... Haftasonu "Up" filmine gittim... İmkan olsa gene giderim?