Sensiz geçen 23. günüm bugün... Ne zormuş sensiz olmak... Hala boş bakıyorum etrafıma... Üstelik yetmezmiş gibi herkesi nedensiz üzüyorum... Bana yakışmıyor. Yakıştırmazdın biliyorum...

Arada bir iki fotografını görünce sessizleşiyorum ve göz kapaklarımın titreyip sulanması ile beraber boğazımdan sertçe yutkunmam gerekiyor... Sonra akşam oluyor ve sen aramıyorsun beni. Evde ne yemek olduğunu söyleyerek ne zaman geleceğimi sormuyorsun bana... Genede ablamı yanıma alıp erken gidiyorum eve... Hem de tam yemek vaktinde. Ama masada oturmadan kıyıda köşede elimde bir tabak ile geçiştiriyorum yemeği... Bu aralar herşeyi geçiştirdiğim gibi...

Kimseye daha söylemedim ama her sabah sabah ezanı ile uyanıyorum kendi kendime... Ezanın bitmesine yeniden uyuya kalıp, sabah 8:00'de alarmım çalmadan uyanıyorum. Sanki hala beni uyandırıyormuşsun gibi... hergün doğuyor gününde... sadece bir gün sensiz doğdu ve ben sustum.

Seni çok özlüyorum.